Uit het leven gegrepen. Maar wie beheert het leed dat twitter heet? (2)

29-4-2011 Qwartjes Qwartiertje

.
Mike bedenkt zich geen seconde. Hij stopt, springt uit zijn auto, gooit zijn jack uit, zoekt snel het door de plons zwart-troebele water af naar een geschikte plek om er in te gaan, en duikt de Passat achterna. Het volgende moment breekt hij twee nekwervels en voelt onmiddellijk alle gevoel uit zijn lichaam wegstromen. Want Mike’s reddingpoging strandt precies op een onder water afgezaagde beschoeiïng van houten palen, waar iets eerder al de Passat met zijn voortrein bovenop knalde en zichzelf over de kop hevelde. Nu is de jonge redder even hulpeloos als de mensen die hij te hulp is gedoken. Hij hoort het geluid van een auto, en roept. En roept. De Renault-rijder heeft zich te water gelaten en is in eerste instantie naar de Passat gezwommen. Met zijn handen voelt hij door de stukgesprongen ruiten niets dan bagage. Hij wendt zich tot de om hulp roepende jongeman die iets verderop ligt, zwemt hem naar de kant, en trekt hem op de wal.
.
Inmiddels is ook Coen Bruyns, Mike’s collega, bij de plaats van de ramp aangekomen en gaat onmiddellijk te water. Als brandweerman Berend de Weerd met gillend rubber stopt en aan komt rennen, ziet hij Coen tegen de Passat aan hangen en hoort hem schreeuwen: “Kom helpen! Er zitten nog mensen in!” Berend neemt met twee grote stappen de rietkraag en duikt – puur toeval – over de verraderlijke beschoeiïng heen. Hij ziet hoe brandweerman en plaatsgenoot Ton ter Schure ook het water ingaat. Coen Bruyns heeft inmiddels een klein meisje uit de auto weten te trekken. Berend neemt haar over, geeft haar door aan Ton, die met het kind naar de wal zwemt. Siem Tijmstra uit Avenhorn neemt Tons waterwerk over en zwemt naar Coen en Berend. Van alle kanten stromen nu redders toe; het gehuil van sirenes is niet van de lucht. Op de kant wordt meteen begonnen met het reanimeren van de kleine Lisa van Berkel.
.
Coen Bruyns, Berend de Weerd en Siem Tijmstra inhaleren om beurten grote teugen lucht en duiken naar het moeilijk bereikbare interieur van de Passat. Ze houden elkaar beurtelings bij de benen vast, want de Ringvaart stroomt. Er zit veel bagage in de weg; die moet eerst worden weggesleurd. Dan wordt een jongetje uit de auto getrokken. Even later, met alle moeite, een man. Freekje, en zijn vader Johan. Berend roept vanuit het water: “Als de zeven-zeven-drie komt moet die onmiddellijk vastmaken.” Hij doelt op de nieuwe hulpverleningswagen van Berkhout, die een lier op de bumper heeft. De trekhaak van de Passat steekt nog boven water uit. De auto moet worden omgekeerd, en naar de wal gelierd. Om 07.22 uur arriveert de 773 , het lieren begint, en de bedoeling lukt. Door het kapotte achterraam tussen alle spullen doorgraaiend krijgt Berend vat op een lichaampje dat in een kinderzitje zit. Hij slaat er zijn armen omheen, klikt het los, en zal zijn verdere leven niet meer vergeten hoe hij de 1-jarige Gijsje uit het water tilt en aan de wal overdraagt.
.
Gearriveerde professionele duikers uit Hoorn en Zwaag springen te water. Ze halen moeder Frouk achter het stuur vandaan. Vanuit Amsterdam is ook de traumahelikopter van de ANWB geland op de rampplek die op 8 graden en 32 kilometer van het VU-ziekenhuis ligt. De wentelwiek zal even later de bewusteloze kleine Lisa, door Coen Bruyns als eerste uit de natte hel gesleurd, naar een ziekenhuis in Leiden vliegen. De burgemeester van Westerkoggenland, Nico Groot, is er. De baas van Mike Smit en Coen Bruyns, Jack Dekker, komt aan. Tientallen hulpverleners zijn aan het reanimeren. Maar van alle mensen op de wal weet nog niemand met zekerheid iets over de identiteit van de slachtoffers en – dus – ook niet om hoe veel inzittenden het kan gaan. De duikers zoeken daarom door, speuren de nabije bodem van de Ringvaart af. Omdat de Renault-rijder, nog steeds aanwezig, zegt dat hij de Passat vanaf een boerderij aan de Walingsdijk de weg heeft zien opdraaien, mòet het bijna wel een gezin zijn dat daar woont.
.
Zuurkoolkweker Jaap Schaap, een van de eersten die aanwezig is en assisteert, brengt uitkomst. Hij dacht al dat het om dokter Van Berkel en zijn gezin ging, en vraagt aan de burgemeester om toestemming voor identificatie. De kweker herkent dokter Johan positief en meldt dat. Vanuit het gemeentehuis wordt de gezinssamenstelling bevestigd. Dan weet men: iedereen is op de kant. Aan een vrouwelijke arts, collega van Johan en vriendin van het gezin, de zware taak om de dood van twee volwassenen en twee kinderen vast te stellen. Om 09.00 uur die woensdagmorgen verlaat de laatste hulpverlener de plek des onheils. Door het dorp Ursem begint een verschrikkelijk bericht de ronde te doen. Langs de Walingsdijk gaan in de loop van die dag vlaggen halfstok. De gemeenschap maakt zich op voor collectieve rouw.
.
Een rouw, die op zondagmiddag 7 juli haar vertolking krijgt door een even indrukwekkende als hartverscheurende afscheidsdienst in de Sint Bavo-kerk van Ursem. Op het priesterkoor, temidden van een zee van bloemen, liggen in vier witte kisten Johan van Berkel, Frouk van Berkel-Seidel, Freek, en Gijsje opgebaard. Vrijwel de gehele bevolking, maar ook vrienden, collega’s, kennissen, defileren onder een beladen, welhaast mythische stilte langs het geliefde gezin. Op verzoek van de familie doet een fotografe haar werk. Voor later, als de kleine Lisa eventueel de foto’s wil zien. Lisa zal worden opgenomen door Johan’s broer Peter – eveneens huisarts – en zijn vrouw Nicolette in Nunspeet. In elk afscheidswoord dat wordt gesproken wordt held en mede-slachtoffer Mike Smit betrokken. Zijn aanwezige vriendin krijgt symbolisch een schaal met witte en blauwe druiven aangeboden. Voor Mike - motorcoureur en veelbelovend bokstalent - opdat elke druif hem herinneren zal aan de dankbaarheid en het medeleven van de families Van Berkel, Seidel, en de Ursemmer gemeenschap. Peter en Nicolette van Berkel krijgen, even symbolisch, de vier kaarsen die voor de slachtoffers waren ontstoken alsmede een bos rozen. Voor Lisa. De schooljuffrouw van Freekje leest hem nog één keer voor uit het prentenboek dat hij zo mooi vond: ‘Welterusten, kleine beer!’
.
Aldus.
.
Een ouderwetsch verslag, zoals dat in deze vorm nooit ofte nimmer door een tweets-bombardement aaneen zal en kan worden geregen. En? Is dat erg? Voorop gesteld dat het al erg genoeg is dat dit verhaal geschreven kon worden: nee, da’s niet erg. Wie zich bekreunt om de gongslag van een nieuwe tijdsgewricht, die heeft een probleem. Want de karavaan trekt onverbiddelijk verder. En daartussen zullen zich altijd vreemde types ophouden die verhalen blijven vertellen van meer dan 140 karakters. Verhalen, die meer dan een seqonde van de lezer vragen. Een Qwartiertje, bijvoorbeeld.
.
Post scriptum:
.
En Lisa? En Mike Smit? Ze leven, studeren, en werken voort. In weerwil van haar verlies. In weerwil van zijn dwarsleasie. Twee winters geleden werd Mike in het gemeentehuis van Westerkoggenland gehuldigd door het Carnegie Heldenfonds. De medaille die hij toen kreeg werd hem aangereikt door… Lisa.
.
En het 16-jarige Hoornse twittermeisje? Qwartje verstout zich tot de weergave van één tweet, gedaan op vrijdagmiddag 29 april 2011, 14.32 uur: ‘Onderweg naar de BEGRAVENIS VAN MAMA!! Me hart gaat tekeer!’
.
Op zichzelf een heel verhaal.
 

Reacties
Reactie: (mrs klein)
16-11-2011, 22:33
@Wally Ooms, Ik ga zeker nog via jouw site met je communiceren. Maar geef me een paar dagen, of misschien enkele weken. Ik merk dat ik wat emotioneel ben, en niet helemaal stabiel, op het moment. Ik wierp al even een blik op je site, en klikte door op "Drieboomlaan", en miste mijn oma, die daar in mijn jeugd woonde, in het lijstje namen... Ik heb ook geen idee op welk huisnummer ze woonde, met haar "beau". Ik kom er nog op terug, via jouw website, maar gun me even een paar dagen/weken, afijn "de tijd". Greetz, Mrs Klein

Reactie: (Wally Ooms)
16-11-2011, 21:58
@Mrs Klein Een prachtige en met gevoel geschreven reactie, mevrouw Klein. Ontroerend bijna. En gek genoeg met raakvlakken, zoals ik u al eerder aangaf. Ook ik stam uit de tijd van schillenboer en zwemmen in het Witte Badhuis. En recent, nog geen week geleden, hebben mijn vrouw en ik besloten om, na een verblijf van bijna 20 jaar in Frankrijk, weer terug te keren naar Nederland. Als het aan mij ligt niet te ver van Hoorn vandaan. “Omdat Nederland aan ons trekt”, gaf ik onlangs aan als reactie op de vraag waarom. Vergeet de eerdere uitlatingen. Ik zou heel graag in contact met u komen. Kijk op www.hoornnoord.nl en u treft er verhalen van mijn hand over bewoners van Hoorn-Noord, waar ik met mijn familie ben gaan wonen vanuit de binnenstad, waar ik ben geboren. Als u dat wilt, dan hoor ik graag nog iets van u. Op de genoemde website treft u onderaan het hoofdscherm mijn contactgegevens.

Reactie: (plies)
16-11-2011, 21:21
Qwartjes Qwartiertje Wat heeft het kwartiertje hier aan toegevoegde waarde behalve een ego ?

Reactie: (mrs klein)
16-11-2011, 21:16
@Wally Ooms Ik woon sinds 33 jaar in Amerika. Mijn recente belangstelling voor Hoorn is een soort verlangen naar mijn jeugd. Misschien omdat ik nu tegen de 50 loop, misschien door het recente overlijden van mijn 80-jarige moeder (waar ik door het onverwachte en de afstand niet bij kon zijn). Hoewel mijn moeder dan weer 100% Amsterdamse was. Mijn reeds in 1973 overleden vader was een heuze Horinees, en daar zijn wij ook geboren en (tot mijn tiende) getogen. Om welke reden dan ook, ben ik op zoek naar die veiligheid, warmte, geborgenheid, gezelligheid, saamhorigheid die ik me herinner van mijn jeugd in Hoorn. Dat is wellicht een vals gevoel, dat meer met kindzijn, dan met de plaats te maken heeft. Ik stam nog uit de tijd dat de schillenboer met paard en wagen langs de deur ging... Maar ik denk gewoon momenteel aan mijn jeugd in Hoorn. Aan de zwempartijtjes in het Witte badhuis, aan de kermis, aan papegaai Lorre bij de dierenwinkel aan het Gote Noord (als ik me dat correct herinner). Afijn, dit alles is mijn probleem. Ik wil inmiddels mijn excuses aanbieden voor mijn eerste reactie op het artikel van Qwartje. Hoewel ik bij mijn mening blijf (:-)). Ik had mij onvoldoende gerealiseerd dat Qwartje wellicht een geliefd schrijver is en dat ik daar als nu buitenstaander maar beter geen kritiek op moet hebben. Ik realiseerde me wellicht onvoldoende dat de Nederlandse maatschappij niet meer is wat ik mij herinner (vrijheid van meningsuiting); en ik schrok daarom ook van uw reactie, in eerste instantie, Wally. Vandaar dat ik pas nu, na een paar dagen, weer durfde te kijken en reageren.... In de hoop dat mijn negativiteit me zij vergeven :-) Met vriendelijke groet, Mrs Klein

Reactie: (Wally Ooms)
13-11-2011, 21:21
@Mrs Klein Wat leuk, mevrouw Klein, dat u net als ik in het buitenland woont en het vizier toch weer wat richt op Hoorn. Wij hebben raakvlakken, mevrouw Klein. Vertel, waar woont u en waarom is Hoorn weer in beeld?

Reactie: (mrs klein)
13-11-2011, 11:17
Heer Ooms, Werkelijk, als u 2 glazen wijn al als "beneveld" wilt beschouwen.... En u weet niet vanuit welk land ik op deze site reageer... Mijn geboortestad is Hoorn, en ik ben nog daarin sinds enige tijd weer redelijk geinteresseerd. Maar dat wil niet zeggen dat ik nog in Nederland verblijf, en/of dat mijn tijd dezelfde is als de uwe....

Reactie: (Wally Ooms)
13-11-2011, 10:25
@Mrs Klein Mevrouw Klein Als u om half negen in de ochtend met een benevelde kop een reactie verstuurt over een onderwerp van maanden geleden, dan heeft u echt een serieus probleem. Het enige waarover u zich verontschuldigt is de door u gemaakte taalfoutjes. Maar ja, dat kwam gewoon omdat u "een glas of twee wijn teveel" had gedronken. Dus in ieder geval minstens drie glazen wijn. ‘s-Morgens om 8.30 uur. Er is geen hond die u dan serieus neemt, mevrouw Klein. Werkelijk niemand.

Reactie: (mrs klein)
13-11-2011, 09:18
Wie vindt, sorry. Ik hou niet van taalfoutjes, in het bijzonder niet als ik ze zelf maak. Deze was het gevolg van een glas of twee wijn teveel. Maar dat is nooit een goed excuus.

Reactie: (mrs klein)
13-11-2011, 08:39
Wie vind dit nou mooi? Slecht geschreven. Misschien netjes maar oudbollig taalgebruik. Hoe noemt men dit? Lectuur, op zijn best. Als het een boek was, zou ik het niet kopen.

Reactie: (Wally Ooms)
3-5-2011, 10:27
Heer Qwartje, wat produceert u toch weer prachtige verhalen over zaken die de mensen raken. Dramatiek weergegeven op een manier die getuigt van een groot inlevingsvermogen en daarnaast is het een vorm van verslaggeving waardoor je wordt meegesleurd in de opgetekende gebeurtenissen. Heel veel dank voor wederom een bijdrage, die het verdient om ingelijst te worden.

Reactie: (William van Kleef)
2-5-2011, 15:26
huiveringwekkend stil wordt ik hier van.... Ik ken de Mama die de 29e begraven is... Wellicht beste Qwartje kun je daar tzt ook een mooi verhaal over schrijven ter nagedachtenis van deze geweldige vrouw. Je hebt jezelf ditmaal overtroffen.

Reactie: (Leonie)
1-5-2011, 21:53
Goh zeg... tragische gebeurtenissen die je beschrijft. De steeds snellere vaart van de technologie heeft fantastische voordelen en geeft steeds meer mogelijkheden, maar er gaan ook essentiële dingen verloren die wat meer tijd nodig hebben. Kwestie van wennen, aanpassen en een gezonde balans vinden. Heel mooi hoe je al deze drama's aan elkaar weet te rijgen en daar één harmonieus geheel van weet te maken. Dank je wel voor je schrijven. Prettige week Petit Quart.

Reactie: (Sebas)
30-4-2011, 13:25
Een mooi verhal dat aanleiding is voor een stiltemoment op deze mooie voorjaarsdag. Vrijdag 29 april: een huwelijk vond plaats in Londen (en de oppervlakkige media zoals DWDD en P&W stonden daar uitgebreid bij stil), maar voor dit meisje zal het altijd "de dag van de begrafenis" blijven...

Reactie: (Jeroen)
30-4-2011, 05:20
Qwartje, dit was echt heel erg mooi. Ik ben er stil van. Chapeau!